Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Χάιντν - Κουαρτέτο Εγχόρδων σε Ντο Μείζονα, Αρ.3, έργο 76 "Αυτοκρατορικό"

Οι στίχοι στο "Ο Θεός να προστατεύει τον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο" γράφτηκαν από τον Λόρεντς Λέοπολντ Χάσκα. Η διάσημη μελωδία του Χάιντν ενσωματώθηκε στο Αυτοκρατορικό Κουαρτέτο.


Το χειμώνα του 1797-8 ο Χάιντν έγραψε έξι κουαρτέτα εγχόρδων για το μουσικόφιλο ευγενή Κόμη Γιόζεφ Ερντέντι. Είναι από τα πιο όμορφα έργα του σε αυτή την οργανική μορφή. 

Το τρίτο κουαρτέτο του έργου 76 είναι ιδιαίτερα διάσημο γιατί περιέχει τη μελωδία που είχε συνθέσει ως ανθέμιο στον "Αυτοκρατορικό Ύμνο", που έγραψε για τον Αυστριακό Αυτοκράτορα Φραγκίσκο. 

Γι΄αυτό είναι άλλωστε γνωστό ως "Αυτοκρατορικό" ή "Κουαρτέτο του Κάιζερ". Στον εικοστό αιώνα καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος της Γερμανίας, γνωστός σήμερα ως "Deutschland uber alles".

Μέρη:

Ι. Allegro

To πρώτο μέρος, Allegro, παρόλο που αρχίζει με ένα μοτίβο από πέντε μόλις νότες, το υπόλοιπο μέρος αναπτύσσεται από αυτήν την απλή φράση. Όπως στην περίπτωση της Συμφωνίας της "Έκπληξης", το εναρκτήριο τμήμα επαναλαμβάνεται και κατόπιν αρχίζει η ανάπτυξη της μουσικής. Η ανάπτυξη περιέχει ένα πολύ χαρακτηριστικό τμήμα, όπου δύο βιολιά ερμηνεύουν μερικά εύστροφα, σχεδόν χορευτικά σχήματα με τη συνοδεία της βιόλας και του τσέλου, μια υπόμνηση της αγάπης του Χάιντν για τα λαϊκά τραγούδια και τους χορούς. Μια coda οδηγεί σε μερικά πιο αργά, στοχαστικότερα μουσικά μέτρα για να ακολουθήσει ένα ζωηρό τελείωμα.


ΙΙ. Poco adagio, cantabile

Το δεύτερο μέρος, Poco adagio, είναι μια σειρά τεσσάρων παραλλαγών της μελωδίας που συνέθεσε ο Χάιντν πάνω στους στίχους του "Αυτοκρατορικού Ύμνου", που γράφτηκαν για τον Αυστριακό Αυτοκράτορα το 1797. Πρόκειται για το μέρος στο οποίο οφείλεται το όνομα του κουαρτέτου και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως ο Γερμανικός εθνικός ύμνος. Η Παραλλαγή Ι είναι ένα ντουέτο για τα δύο βιολιά, όπου το ένα παίζει τη μελωδία, ενώ το άλλο προσθέτει διακοσμητικά σχήματα. Στην Παραλλαγή ΙΙ το τσέλο παίζει τη μελωδία. Στην Παραλλαγή ΙΙΙ η μελωδία ερμηνεύεται από τη βιόλα με μερικές συνοδευτικές αρμονίες προς το τέλος. Η Παραλλαγή IV προσθέτει περισσότερες αρμονίες στη μελωδία, αλλάζοντας ελαφρά το μουσικό χαρακτήρα της.


ΙΙΙ. Menuetto: Allegro

Το τρίτο μέρος, Menuetto, περιλαμβάνει ένα μικρό βιαστικό σχήμα που μοιράζονται το πρώτο βιολί  και το τσέλο. Η μελωδία του κεντρικού "τρίο" τμήματος, παιγμένη στο πρώτο βιολί, κινείται πολύ αποτελεσματικά ανάμεσα στον ελάσσονα και το μείζονα τρόπο.


IV. Presto

Το τέταρτο μέρος, Presto, αρχίζει με τρεις δυνατές συγχορδίες σε ελάσσονα τρόπο, τις οποίες διαδέχεται ένα συνοπτικό θέμα. Για άλλη μια φορά ο Χάιντν χτίζει αριστοτεχνικά πάνω σε αυτό το αρχικό υλικό. Το μέρος παραμένει κυρίως στον ελάσσονα τρόπο μέχρι λίγο πριν το τέλος, όπου η μουσική επιστρέφει στην αφετηριακή της τονικότητα της Ντο Μείζονα, σφραγίζοντας έτσι το έργο με μια λαμπρή και κατηγορηματική νότα.





Σχόλια