Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Φραντς Λιστ - Consolations σε Μι Μείζονα και Ρε ύφεση Μείζονα

Ο Φραντς Λιστ μάλλον πήρε τον τίτλο αυτό από ένα ποίημα του Λαμαρτίν (Une larme, ou Consolation). Συνέθεσε έξι τέτοια έργα το 1848, αμέσως μετά την εγκατάστασή του στη Βαϊμάρη. Ήταν "Η χρονιά των Επαναστάσεων" με τα πολιτικά κινήματα που συντάραξαν ολόκληρη την Ευρώπη. Αντίθετα, αυτά τα έργα είναι πρότυπα ρομαντικής τρυφερότητας.

Και τα δύο αυτά έργα μοιάζουν στη διάθεση - είναι ήσυχα, στοχαστικά και γεμάτα από ρομαντική μαγεία.

Το πρώτο σε Μι Μείζονα, είναι πιο χαρούμενο ενώ το δεύτερο σε Ρε ύφεση Μείζονα είναι περισσότερο ελεύθερο και συναισθηματικό, όπως τα Νυχτερινά του Σοπέν. Έχει μια παρόμοια με το Όνειρο Αγάπης κελαρυστή συνοδεία στο αριστερό χέρι και είναι επίσης μία από τις δημοφιλέστερες συνθέσεις του Λιστ για σόλο πιάνο.

Consolation in E Major




Consolation in D flat Major






Σχόλια