Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Τζοακίνο Ροσσίνι - Άρια από την όπερα Σταχτοπούτα (La Cenerentola) "Nacqui all' affanno e al pianto"

Σκηνικό για την Πρώτη πράξη της όπερας Σταχτοπούτα σχεδιασμένο από τον Alessandro Sanquirico για την παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο Λα Σκάλα το 1817.  
 

Η όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι με τον τίτλο Σταχτοπούτα (La Cenerentola) βασίζεται στο γνωστό παραμύθι και παρουσιάστηκε πρώτη φορά στη Ρώμη το 1817. Την άρια αυτή "Η ζωή μου είναι θλίψη και δάκρυα" τραγουδά η ηρωίδα στο φινάλε του έργου.

Δυνατές συγχορδίες, αρμονικές ακολουθίες των ξύλινων πνευστών και επαναληπτικές συγχορδίες των εγχόρδων αρχίζουν αυτήν την άρια. Ο Ροσσίνι έγραψε το ρόλο της Σταχτοπούτας για coloratura mezzo soprano, δηλαδή για μια φωνή ελαφρά χαμηλότερη από μία σοπράνο, κατάλληλη για ευαίσθητο και περίτεχνο τραγούδι. Από την αρχή είναι φανερό ότι ο συνθέτης παρέμεινε πιστός στο χαρακτηρισμό και έγραψε ένα εξαιρετικά απαιτητικό μέρος.

Το δεύτερο μισό της άριας συνοδεύει μια ελαφρότερη, τραγουδιστική μουσική. Αλλά προς το τέλος η άρια γίνεται πιο απαιτητική για τη σολίστ. Πρέπει να εκτελέσει μια μελωδία που ανεβαίνει ψηλά στο φωνητικό φάσμα και κατέρχεται στα χαμηλότερα άκρα του. Μετά την τελευταία φωνητική φιοριτούρα της Σταχτοπούτας, η ορχήστρα ολοκληρώνει το έργο.


Σχόλια