Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Τζοακίνο Ροσσίνι - Ο Χορός (La Danza): Tarantella

Από το 1830 μέχρι το 1835 ο Τζοακίνο Ροσσίνι συνέθεσε διάφορες άριες και ντουέτα για τραγουδιστές της Παρισινής κοινωνίας όπου σύχναζε. Τα έργα αυτά εκδόθηκαν σε έναν τόμο με τον τίτλο Soirées Musicales το 1835. Ο Χορός γράφτηκε στο εύθυμο ύφος της ταραντέλας του 18ου αιώνα. 

H ορχήστρα δημιουργεί το σκηνικό με τον ξέφρενο ρυθμό της ναπολιτάνικης ταραντέλλα που ήταν εξαιρετικά δημοφιλής εκείνη την εποχή. Ο τενόρος μπαίνει κρατώντας μια εντυπωσιακά μακριά νότα και κατόπιν ενώνεται ολόψυχα με το πνεύμα του έργου. Το τμήμα των κρουστών που περιλαμβάνει και κύμβαλο, ταμπούρο και τρίγωνο, συμπληρώνει τη θορυβώδη αλλά εύθυμη μουσική.

Το δεύτερο μισό του τραγουδιού διαθέτει ένα στρατιωτικό αίσθημα, με μια αιχμηρή συνοδεία που παίζουν τα έγχορδα. Η μουσική ξεσπά στο χορικό με μια νέα λαμπερή τονικότητα και ένα σύντομο ορχηστρικό εμβόλιμο οδηγεί σε ένα δεύτερο στίχο και στο τελικό χορικό.


Σχόλια