Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Γιόχαν Στράους ΙΙ - Εκεί όπου Ανθίζουν οι Λεμονιές, Έργο 364

Αυτό το ζωηρό βαλς, γραμμένο στις αρχές του 1870, υμνεί την άνοιξη. Πολλές από τις συνθέσεις του Γιόχαν Στράους ΙΙ δοξάζουν τις εποχές. Οι τίτλοι τους δείχνουν την εποχή του χρόνου που γράφτηκαν.

Ο Στράους χρησιμοποιεί όλη την ορχήστρα σε αυτό το ιδιαίτερα όμορφο βαλς, έτσι ώστε όλα τα όργανα, τα έγχορδα, τα πνευστά, τα χάλκινα και τα κρουστά, να έχουν ένδοξες στιγμές. Ένας χωριάτικος χορός εισάγει το βαλς και ακολουθεί μια χαριτωμένη και τρυφερή μελωδία.

Η διάθεση είναι ταυτόχρονα χαρούμενη και στοχαστική και καθώς εμφανίζονται διάφορα θέματα και παραλλαγές, η μουσική μεταβάλλει το ρωμαλέο και χαρούμενο ύφος της σε γαλήνιο και μελαγχολικό. 

Το φινάλε αναγγέλλει το τέλος του χορού, όπου η μουσική και η απόλαυση τελειώνουν.



Σχόλια