Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Γιόχαν Στράους ΙΙ - Tritsch - Tratsch Πόλκα, Έργο 214

Η Γερμανική λέξη "trarch" σημαίνει κουτσομπολιό, ενώ η λέξη "tritsch" δεν έχει κανένα νόημα. Ο Τίτλος είναι ένα δείγμα της συνήθειας του Γιόχαν Στράους ΙΙ να δημιουργεί λογοπαίγνια. Στην περίπτωση αυτή θέλησε να μιμηθεί ηχητικά το Αγγλικό "chit-chat" (ψιλοκουβέντα, κουτσομπολιό).

Η μουσική είναι ζωηρή και ο Στράους υπέθεσε ότι πολλοί χορευτές θα μπορούσαν να περιμένουν συζητώντας μέχρι να παιχτεί κάποιο βαλς. Ο συνθέτης έγραψε στο ημερολόγιό του ότι τον καιρό που διηύθυνε μια σειρά συναυλιών στο Λονδίνο, το κοινό ζήτησε αυτήν την πόλκα 38 φορές. 

Είναι ένα ζωηρό, ρυθμικό έργο, που χρησιμοποιεί έξοχα τα χάλκινα πνευστά και τα κρουστά και διακοσμείται ευρέως με τρίλιες και ένα πλήθος από μουσικά στολίδια. Ερμηνευτικά είναι απαιτητικό έργο, αλλά η μοναδική ευθυμία του το καθιστά απολαυστικό τόσο να το παίζεις όσο και να το ακούς.



Σχόλια