Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Κλοντ Ντεμπισί και Πιάνο

Ο Κλοντ Ντεμπισί στο πιάνο στο σπίτι του Ernest Chausson.

Ο Κλοντ Ντεμπισί υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες μουσικής για πιάνο. Το "Πιανοφόρτε" (απαλά-δυνατά) όπως είναι η πρωτότυπη ιταλική ονομασία του, εξελίχθηκε από το τσέμπαλο στη διάρκεια του 18ου αιώνα. Μόνο τον επόμενο αιώνα όμως μεγάλωσε σε μέγεθος, σε πλούτο και τονική δύναμη. Ο Μπετόβεν, ο Σούμαν, ο Σοπέν, ο Λιστ και ο Μπραμς έγραψαν τις καλύτερες συνθέσεις τους για αυτό.

Την εποχή του Ντεμπισί, στις αρχές δηλαδή του 20ου αιώνα, το πιάνο είχε φτάσει στην κορυφή της ανάπτυξής του. Ο Ντεμπισί εκμεταλλεύτηκε πλήρως αυτό το γεγονός, γράφοντας μουσική που αξιοποιούσε πλήρως το φάσμα του πληκτρολογίου και τη δυναμική του πιάνου (το βαθμό απαλότητας και έντασης). 

Χρησιμοποίησε επίσης με ειδικό τρόπο τα πεντάλ, δίνοντας διάρκεια σε ορισμένες νότες ή συγχορδίες την ίδια στιγμή που παίζονται άλλες, αναμειγνύοντας έτσι τους ήχους τους. Με αυτόν τον τρόπο αξιοποίησε το πιάνο έτσι όπως οι συνθέτες πριν από αυτόν δεν είχαν καν φανταστεί.

Ορισμένες από τις πιανιστικές του συνθέσεις, με ιμπρεσσιονιστικούς τίτλους όπως "Χρυσόψαρα", "Καταχνιά", "Πυροτεχνήματα", ήταν ανάμεσα στις επαναστατικότερες συνθέσεις της εποχής του. Για πολλούς άλλωστε ακροατές της εποχής εκείνης ήταν από τα πιο παράξενα έργα που είχαν ακούσει ποτέ.


Σχόλια