Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Μωρίς Ραβέλ - εισαγωγή

Σκίτσο από προσωπογραφία του Μωρίς Ραβέλ.

Κι όμως τούτος ο ευφάνταστος δημιουργός δεν είναι ο συνθέτης του ενός έργου όπως πολλοί νομίζουν. Πέραν του πασίγνωστου, αισθαντικού Μπολερό - μουσικός μύθος που έγινε θέμα και θέαμα - ο Μωρίς Ραβέλ στοιχειοθέτησε πολλά ακόμη μουσικά αριστουργήματα τα οποία αποδεικνύουν το αδέσμευτο της φαντασίας του και επιβεβαιώνουν την υπεροχή του γαλλικού ηχομορφισμού στο ξεκίνημα του αιώνα.

Πεισμωμένος που του αρνήθηκαν το Μεγάλο Βραβείο της Ρώμης δε θα αναλωθεί σε πειραματισμούς ή εξερευνήσεις νέων μουσικών τοπίων, μα θα στρέψει το βλέμμα - και το αυτί βεβαίως μα και την καρδιά - στην ισορροπία και τη λογική των παλιών καλών καιρών.

Η ιδεολογία του κλασικισμού συναντά καινούριες αφορμές ευκαρπίας στο πνεύμα του Βάσκου μουσουργού. Με ανανεωμένες βεβαίως οπτικές, στολισμένες με περίτεχνες αρμονίες και με φεγγοβόλους τεχνικές ενορχήστρωσης που χαμογελούν διακριτικά από το μέλλον το οποίο τους διέγραψε ο 190ς αιώνας.

Η τέχνη του Ραβέλ ξεδιψούσε συχνά στη μουσική παράδοση της γης που τον είδε να γεννιέται. Δεν περιοριζόταν όμως εκεί ώστε να θεωρηθεί ευεργέτης κάποιας συγκεκριμένης εθνικής μουσικής σχολής - η γόνιμη φαντασία του δεν προσέκρουσε ποτέ σε εθνικούς φραγμούς. Υπήρξε θεράπων της λαϊκής μουσικής έκφρασης του κόσμου.

Στην προσπάθειά του να καταγράψει τους λαϊκούς μουσικούς κώδικες της εποχής του προσέγγισε και τον ελλαδικό χώρο. Έτσι στα συνήθως αναγραφόμενα έργα του, εμείς πρέπει να προσθέσουμε και το υπέροχο "Πέντε ελληνικές δημοτικές μελωδίες" στο οποίο εναρμόνισε (1904-6) για φωνή και πιάνο τέσσερα χιώτικα δημοτικά τραγούδια από τη συλλογή Hubert Pernot και ένα από τη συλλογή Μάτσα.

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)


Σχόλια