Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Φραντς Λιστ - Ξεχασμένο Βαλς (Valses Oublièes) Αρ. 1

Ο Φραντς Λιστ συνέθεσε τέσσερα Ξεχασμένα Βαλς (Valses Oublièes) από το 1881 μέχρι το 1884, όταν ήταν εβδομήντα χρονών. Παρά την ηλικία η σκέψη του εξακολουθούσε να είναι ιδιαίτερα δημιουργική. Αυτό το έργο, όπως πολλά από τα ύστερα έργα του, εμφανίζει μια σημαντική πρόοδο στην αρμονία και το ύφος συγκριτικά με τις πρώιμες συνθέσεις του.

Μολονότι είναι γραμμένο σαν κανονικό βαλς, αυτό το πιανιστικό έργο διαθέτει ένα ζωηρότερο βηματισμό από τα βιενέζικα βαλς των Στράους και συγγενεύει περισσότερο με τα βαλς του Σοπέν.

Συνδυάζει εκρήξεις τεχνικής ευφυίας με έντονο ενδιαφέρον για τις αρμονίες - προχωρημένες και τολμηρές για την εποχή τους.

Το έργο τελειώνει με εξαιρετική πρωτοτυπία, αφήνοντας τη μουσική να αιωρείται στην ατμόσφαιρα.




Σχόλια