Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Γκριγκ - Πέερ Γκιντ, Σουίτα Αρ.1, Έργο 46

Η Σουίτα Αρ. 1, Έργο 46 από το έργο Πέερ Γκιντ του Έντβαρντ Γκριγκ εκδόθηκε το 1888 και αποτελείται από τέσσερα μέρη.

Μέρη:

Ι. Πρωινό

Στο πρώτο μέρος, το Πρωινό, ο Πέερ κοιτάζει τον ήλιο που ανατέλλει στην έρημο Σαχάρα, μολονότι η θαυμάσια μελωδία του φλάουτου με τις τρίλιες υπαινίσσεται το κελάηδημα των πουλιών, περιγράφει μάλλον μια νορβηγική παρά μια αφρικανική αυγή.

Σύντομα η μελωδία περνάει στο όμποε και τα δύο όργανα εναλλάσσονται, πριν ακουστεί ολόκληρη η ορχήστρα με κυρίαρχα τα έγχορδα.

Η εμφάνιση του ήλιου χαιρετίζεται με μια κυματιστή μουσική που υποβάλλει το παιχνίδι του ηλιόφωτος στο νερό.

Κατόπιν εισάγεται μια πιο γαλήνια διάθεση, που απεικονίζει το ευγενικό άγγιγμα των ηλιαχτίδων στη γη.


ΙΙ. Ο Θάνατος της Έις

Το δεύτερο μέρος, Ο Θάνατος της Έις, είναι ένας συγκινητικός θρήνος, καθώς ο Πέερ παρακολουθεί τον θάνατο της γριάς μάνας του. Μια απλή, θρηνητική μελωδία εισάγεται, αλλά η πένθιμη διάθεση μετριάζεται για μια στιγμή, καθώς η μουσική δυναμώνει.

Έπειτα καθώς οι δυνάμεις της εγκαταλείπουν την Έις, σβήνει αργά στη σιωπή.


ΙΙΙ. Ο Χορός της Ανίτρα

Στο τρίτο μέρος, O Χορός της Ανίτρα, μια νεαρή κοπέλα από την Αραβία προσπαθεί να αποπλανήσει τον Πέερ με το σαγηνευτικό χορό της. Καθώς λικνίζεται με χάρη εμπρός στον ξένο, η απόκριση του Πέερ στην εξωτική καλλονή της δηλώνεται από τα τσέλα.

Με ένα μικρό φτερούγισμα στο τέλος, η χορεύτρια αποσύρεται, καλώντας τον να την ακολουθήσει.


IV. Στο Παλάτι του Βασιλιά του Βουνού

Το τέταρτο μέρος, στο Παλάτι του Βασιλιά του Βουνού, είναι το διασημότερο μέρος του Πέερ Γκιντ. Ένα κορίτσι, που δεν είναι άλλο από την κόρη του Βασιλιά των Τρολ (πονηρά πνεύματα της Σκανδιναβικής μυθολογίας), δελεάζει τον Πέερ και τον οδηγεί στον πατέρα της. Καθώς εκείνος στέκεται έκπληκτος στο παλάτι, σκανδαλιάρηδες νάνοι, επιδίδονται σε ένα γκροτέσκο χορό υπό τον ήχο των φαγκότων.

Ο χορός σύντομα μεταβάλλεται σε άγρια φρενίτιδα, ενώ η μουσική επιταχύνει και δυναμώνει. Τα πλάσματα τον απειλούν και τον χλευάζουν με τσιριχτές κραυγές θανάτου.

Ο Γκριγκ αντιπαθούσε αυτό το μέρος και το περιέγραψε σαν "γεμάτο κοπριές αγελάδων". Στην πραγματικότητα το έγραψε για να μιμηθεί το είδος του άκριτου, υπερβολικού εθνικισμού που απεχθανόταν, αλλά η ειρωνεία είναι ότι η θυελλώδης ζωντάνια του είναι συναρπαστική.



Σχόλια