Ντομένικο Σκαρλάττι - εισαγωγή

Έπρεπε, λοιπόν, να αποδεσμευτεί από την πατρική επικυριαρχία ο Ντομένικο Σκαρλάττι και να ξενιτευτεί, για να ευεργετήσει τη μουσική αναπτύσσοντας τα ζηλευτά του χαρίσματα. Αναζητώντας το καινούριο, εστίασε τη συνθετική του προσπάθεια στα πληκτροφόρα όργανα (κυρίως στο τσέμπαλο), τα οποία στην εποχή του, συνεχώς εξελισσόμενα, είχαν εισβάλει θεαματικά στη ζωή των φιλόμουσων. Οι 555 σονάτες για πληκτροφόρα όργανα που καρποφόρησαν από το δημιουργικό του κάματο δεν είναι απλώς ασκήσεις ερμηνείας (essercizi), όπως ο ίδιος τις είχε κατονομάσει και όπως άλλωστε ήταν παλιότερα πιστευτό. Αποτελούν μιαν ευφάνταστη σειρά σύντομων συνθέσεων, οι οποίες εισάγουν νέες τεχνικές ερμηνείας και προαναγγέλλουν τη μεγαλειώδη φόρμα της τριμερούς σονάτας. Ένα σπάνιο οπλοστάσιο αρμονικού και ρυθμικού πλούτου αποκαλύπτεται από το άκουσμα των συνθεμάτων αυτών του Ντομένικο Σκαρλάττι. Δεν ήταν μόνο δεξιοτέχνης των χεριών, ήταν και δεξιοτέχνης της φαντασίας. Αναμειγνύει με εξαιρετική λεπτότητα και ισορροπία την π

Μπετόβεν - Εισαγωγή Έγκμοντ, Έργο 84

Η μουσική στην "Εισαγωγή Έγκμοντ" βρίθει από δυναμισμό και μελαγχολία, προλέγοντας την ιστορία που θα ακολουθήσει. Το σκηνικό αυτό της θύελλας στον πίνακα του Karl Anton Paul Lotz "Άλογα στη θύελλα" (1862) αντανακλά τα αισθήματα που απεικονίζονται στο έργο.


Ο Μπετόβεν ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό στην πρόσκληση του θεάτρου Μπεργκ της Βιέννης, να γράψει τη μουσική του Έγκμοντ, μιας τραγωδίας του μεγάλου ποιητή Γκαίτε. Χάρηκε με την ανάθεση αυτή για δύο λόγους. Πρώτα, γιατί σεβόταν βαθιά τον Γκαίτε και έπειτα το θέμα του δράματος ταίριαζε πολύ στο συνθέτη. 

Στην ιστορία του Γκαίτε, ο Κόμης Έγκμοντ των Κάτω Χορών, ηγείται μιας επανάστασης εναντίον της Ισπανικής κυριαρχίας για να ηττηθεί από τον Δούκα της Άλμπα, καταστολέα της επανάστασης. 

Η σκηνική μουσική του Μπετόβεν γραμμένη το 1810, αποτελείται από μια εισαγωγή, entr' actes (μουσική που συνδέει τις πράξεις του δράματος) και τραγούδια.

Η μουσική ερμηνεία της τραγωδίας του Γκαίτε από τον Μπετόβεν αρχίζει με μια σειρά καθηλωτικών συγχορδιών που προλογίζουν τη διάθεση του δράματος. 

Η μουσική είναι δυσοίωνη, απηχώντας την τυραννία των Ισπανών δυναστών τον 16ο αιώνα και την τραγική επανάσταση του Κόμη Έγκμοντ. 

Εμφανίζονται αποσπάσματα από τη λυρική μελωδία των ξύλινων πνευστών και των εγχόρδων, αλλά η ανακούφιση είναι ελάχιστη πριν από την έκρηξη της επιστροφής στις αρχικές συγχορδίες.

Ένα απαλότερο μέρος με επαναλαμβανόμενες συγχορδίες των εγχόρδων, οδηγεί σε μια πιο ταραγμένη μουσική. Η υποβόσκουσα ανησυχία διατηρείται στο σύντομο μέρος της ανάπτυξης, όπου τα θέματα επανεισάγονται με διάφορες μεταμορφώσεις. 

Η μουσική γαληνεύει προτού μια ορχηστρική συνήχηση οδηγήσει σε ένα ορμητικό φινάλε, σαρώνοντας την προηγούμενη μελαγχολία σε μια σαφή δήλωση ότι η καλή θέληση κυριαρχεί τελικά του κακού.



Σχόλια