Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Μότσαρτ - Κοντσέρτο για κλαρινέτο σε Λα μείζονα, Κ622

Δάσκαλος κλαρινέτου δίνει οδηγίες στο μαθητή του
Μια σκηνή που θα άρεσε σίγουρα στον Μότσαρτ - ο νεαρός κλαρινετίστας μαθαίνει το όργανό του και ενδεχομένως προσθέτει το θέμα του κοντσέρτου για κλαρινέτο στο ρεπερτόριό του.


Ο Μότσαρτ έγραψε το κοντσέρτο αυτό τον Οκτώβριο του 1791, έξι μόλις εβδομάδες πριν το θάνατό του και αυτή ήταν και η τελευταία οργανική του σύνθεση. Γράφτηκε για τον περίφημο βιρτουόζο κλαρινετίστα Άντον Στάντλερ, για τον οποίον ο Μότσαρτ είχε γράψει αρκετά κομμάτια στη διάρκεια των προηγούμενων πέντε χρόνων.

Το κλαρινέτο ήταν ένα σχετικά καινούριο όργανο, με ζωή μικρότερη του αιώνα. Αρχικά ο Μότσαρτ συνέθεσε για το "μπάσετ" κλαρινέτο, μια παραλλαγή σε υψηλότερο τόνο που είχε αναπτύξει ο ίδιος ο Στάντλερ. Το κοντσέρτο μεταγράφηκε για το κανονικό κλαρινέτο μετά το θάνατο του Μότσαρτ. Η εκδοχή του για το μπάσετ κλαρινέτο αποκαταστάθηκε μόλις το 1960.

Το κοντσέρτο διαιρείται σε τρία μέρη και οι αλλαγές της διάθεσης ακολουθούν καθαρά τη διαίρεση αυτή.

Μέρη:

I. Allegro

Στο πρώτο μέρος, το Allegro, το γνώριμο θέμα προβάλλεται από το κλαρινέτο και δύο βιολιά. Βαθμιαία, άλλα όργανα - τα φαγκότα, τα κόρνα, τα φλάουτα και περισσότερα βιολιά - ενώνονται και το θέμα επαναλαμβάνεται με τον πλήρη όγκο ολόκληρης της ορχήστρας.
Η αναταραχή σβήνει αφήνοντας το κλαρινέτο και δυο βιολιά να συνεχίσουν το θέμα, και υπάρχει ένα είδος διαλόγου ανάμεσα σε αυτά και τις βιόλες. Για άλλη μια φορά η ορχήστρα τα προλαβαίνει με ένα κύμα επιβλητικών, άγριων σκιρτημάτων.
Το κλαρινέτο προηγείται σταθερά μόνο, είτε αλλάζοντας κατεύθυνση με διαφορετικές μελωδίες ή επαναλαμβάνοντας τα γνώριμα θέματα σε τόνους που είναι άλλοτε χαρμόσυνοι και άλλοτε ευγενικοί και σκεπτικοί.


II. Adagio

Στο δεύτερο μέρος, το Adagio, το κλαρινέτο επιβραδύνει το θέμα σε έναν επιβλητικότερο βηματισμό, αποτυγχάνοντας να φτάσει στα ίδια χαρμόσυνα ύψη όπου είχε ανέλθει λίγο πριν. Ο τόνος γίνεται στοχαστικός, σχεδόν μελαγχολικός και μοιάζει να μεταφέρει τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που γνωρίζει ότι πρόκειται να πεθάνει. Σε μια φάση η διάθεση είναι καθαρά θρησκευτική, έπειτα υποχωρεί σαν να αναγνωρίζει ότι απομακρύνθηκε επικίνδυνα.


III. Rondo

Το τρίτο μέρος, το Rondo, ανασύρει τον ελαφρότερο τόνο του πρώτου μέρους. Το κλαρινέτο φαίνεται να αναστενάζει με ανακούφιση που διάβηκε μια σκοτεινή περίοδο σχετικά άθικτο. Παρόλα αυτά έχει πληρώσει κάποιο τίμημα: η διάθεση δεν είναι τόσο ελαφριά αλλά βέβαιη - σαν να υποχώρησε η νεανική ορμή εμπρός στην ωριμότητα. Ο τόνος στο τέλος είναι περισσότερο συμφιλιωμένος και το κοντσέρτο τελειώνει με μια καθησυχαστική διάθεση.




Σχόλια