Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Τρίγωνο


Το δημοφιλές αυτό όργανο αποτελείται από μια ατσάλινη ράβδο λυγισμένη σε σχήμα ισοσκελούς τριγώνου, με τη μια γωνία του ανοιχτή. Οι πλευρές του κοινού ορχηστρικού οργάνου είναι περίπου 15-18cm κάθε μια, μολονότι μερικές φορές οι συνθέτες χρησιμοποιούν διάφορα μεγέθη. Το τρίγωνο παίζεται με έναν κρούστη από μέταλλο όμοιο με αυτό του τριγώνου - για απαλότερο ήχο χρησιμοποιείται η μπαγκέτα του τυμπάνου.

Το τρίγωνο πρωτοεμφανίζεται τον 10ο αιώνα. Αρχικά το χρησιμοποιούσαν στις εκκλησιαστικές γιορτές και συνήθως συνδεόταν με τη θρησκευτική τέχνη.

Τα πρώτα τρίγωνα δεν είχαν "ανοιχτή" κατάληξη. Συνήθως στη ράβδο τους ήταν περασμένοι χαλαρά μέχρι και πέντε μεταλλικοί κρίκοι. Οι κρίκοι προσέθεταν έναν μεταλλικό κουδούνισμα στον ήχο του οργάνου. Αυτό το είδος τριγώνου διατηρήθηκε μέχρι τον 19ο αιώνα και αντικαταστάθηκε από το σημερινό τρίγωνο.

Στα τέλη του 18ου αιώνα χρησιμοποιούσαν το τρίγωνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις - όπως λ.χ. στην αποκαλούμενη "Τουρκική" μουσική. Έτσι ονομαζόταν η μουσική που περιείχε κρουστά στο ύφος της στρατιωτικής μπάντας. Τον 19ο αιώνα το όργανο έγινε σταδιακά μέλος της ορχήστρας. Αν παιχτεί απαλά, ομορφαίνει και το πιο γαλήνιο μέρος με τον αργυρόφωνο ήχο του.

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ
Το τρίγωνο κρατιέται με ένα ή περισσότερα δάχτυλα από μια λεπτή θηλιά φτιαγμένη από ζωικό έντερο, δέρμα ή πλαστικό. Άλλοτε κρεμιέται σε κάποια βάση μαζί με άλλα κρουστά του είδους του. Ο κρούστης κρατιέται στο άλλο χέρι. Όταν ο εκτελεστής πρέπει να παίξει πολλές νότες στη σειρά μπορεί να χρησιμοποιήσει δύο κρούστες. Στην περίπτωση αυτή το τρίγωνο πρέπει να είναι κρεμασμένο σε μια βάση, ώστε χέρια του εκτελεστή να είναι ελεύθερα.

Είναι σημαντικό να μην εφάπτεται τίποτα με το όργανο καθώς ηχεί, ώστε να μη διακόπτεται η δόνησή του και σβήνει η αντήχησή του. Συνήθως το όργανο κρούεται στην εξωτερική  πλευρά του, αλλά όταν η μουσική είναι απαλή, χρησιμοποιείται και η κλειστή εσωτερική γωνία του. Όταν η μουσική απαιτεί γρήγορες εναλλαγές στις νότες, ο κρούστης κτυπά από πλευρά σε πλευρά - όσο μεγαλύτερη είναι η γωνία τόσο δυνατότερος είναι ο ήχος.


Σχόλια