Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Ρίμσκι-Κόρσακοφ - Σουίτα Mlada

Μετά το θάνατο του Μποροντίν, ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ και άλλοι φίλοι του συνθέτη καταπιάστηκαν με την ολοκλήρωση ορισμένων ημιτελών έργων του νεκρού συναδέλφου τους. Ένα τέτοιο έργο ήταν μια όπερα-μπαλέτο, η Mlada. Ένα μέλος της ομάδας, ο Ανατόλ Λιάντοφ, σκέφτηκε ότι η ιδέα ήταν ιδανική για μια νέα όπερα του Ρίμσκι-Κόρσακοφ. Ο συνθέτης συμφώνησε αμέσως και μέσα σε 18 μήνες, στα τέλη του καλοκαιριού του 1890, το έργο είχε ολοκληρωθεί. 

Η όπερα διαδραματίζεται τον 9ο-10ο αιώνα στη Βαλτική Πομερανία. Ο βουβός ρόλος της Mlada, χορεύεται από μια μπαλαρίνα. Η πρώτη του έργου δόθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1892, αλλά από τότε σπανίως ανεβάζεται.

- Εισαγωγή

Εισαγωγή, ξεκινά με εναλλασσόμενα σχήματα στο κλαρινέτο και στο φλάουτο. Αρχικά οι φράσεις αναδύονται με το φλάουτο να αντηχεί το κλαρινέτο σε πιο ήπιους τόνους. Το κλαρινέτο παίζει πάλι - αυτή τη φορά ολοκληρώνοντας την αψιδωτή μελωδία με μια κατιούσα φράση και το φλάουτο απαντά και πάλι. Τελικά εισέρχονται τα έγχορδα αναπτύσσοντας τη δική τους πλουσιότερη εκδοχή του θεματικού υλικού.


- Ρέντοβα

Στη Ρέντοβα, επαναληπτικές νότες των κόρνων παρέχουν ένα ρυθμικό υπόστρωμα σε αυτόν τον λαμπερό Βοημικό χορό. Η αιχμηρή μελωδία του κλαρινέτου διατρέχει τα όργανα σα να ήταν οι ίδιοι οι εκτελεστές χορευτές που κάνουν ο καθένας με τη σειρά του τις φιγούρες τους.
Τα κόρνα αναγγέλλουν νέο υλικό που γρήγορα περνά στο τμήμα των εγχόρδων προτού η εναρκτήρια μουσική επιστρέψει σε μια νέα, πιο εκτεταμένη ενορχήστρωση. Στο τελικό τμήμα κανένα όργανο δεν μπορεί να αντισταθεί στην ευθυμία, καθώς όλα ενώνονται και συνεισφέρουν στη χαρά της γιορτής.


- Λιθουανικός Χορός

Ο Λιθουανικός Χορός αναγγέλλεται με τον πάταγο των κυμβάλων, ο οποίος και αντιπαραβάλλεται με μια δαντελωτή μελωδία των εγχόρδων. Τα χάλκινα πνευστά ακολουθούν με τη δική του εκδοχή του θέματος, καθώς τα έγχορδα μετατοπίζονται σε ένα συνοδευτικό ρόλο δυσκίνητων, εμφατικών συγχορδιών. Τέλος, είναι η σειρά των υψηλών ξύλινων πνευστών, τα οποία συμπληρώνει ο διαπεραστικός ήχος του τριγώνου. Τώρα το αίσθημα της τυπικής μελωδίας και της συνοδείας καταρρέει, καθώς τα όργανα συνωστίζονται και παλεύουν μεταξύ τους και ο χορός δυναμώνει σε μια συνεύρεση οργής και έξαψης.


- Ινδικός Χορός

Ο Ινδικός Χορός εισάγεται με απαλότερους τόνους. Ο όχι και τόσο εύστοχος τίτλος παραμένει ένα πρόβλημα - ποια είναι τα "ινδικά" στοιχεία αυτού του μέρους (οι δευτερεύουσες αρμονίες είναι χαρακτηριστικά ρωσικές); Τα ξύλινα πνευστά έχουν το μείζονα μελωδικό ρόλο σε όλο το μέρος, συνοδευόμενα από το ρυθμικό σχόλιο του ταμπούρου.


- Cortège

Το Cortège απέχει πολύ από το πένθιμο εμβατήριο που μπορεί να υποδηλώνει ο τίτλος του. Σε όλο το μέρος η μουσική είναι ελαφριά και αισιόδοξη και πιο ταιριαστή με τη γενικότερη σημασία του τίτλου: μια επιβλητική πομπή. Μια φανφάρα της τρομπέτας και του ταμπούρου οδηγεί σε ένα επίσημο αλλά ανάλαφρο εμβατήριο. Το μεγαλύτερο τμήμα αυτού του μέρους βασίζεται σε αυτό το εναρκτήριο υλικό, με μια ευγενικότερη, αντιπαραβαλλόμενη μελωδία που διαμορφώνει ένα σύντομο μεσαίο τμήμα. Δυνατές τυμπανοκρουσίες προσθέτουν ένα δραματικό στοιχείο στα τελευταία μέτρα αυτού του έργου.


Σχόλια