Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Μότσαρτ - εισαγωγή

Πινακίδα με το όνομα του Μότσαρτ


Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ υπήρξε ο αγαπημένος των Θεών. Αυτό άλλωστε σημαίνει και το εκ των ονομάτων του “Amadeus”. Σήμερα είναι αναμφίβολα ο αγαπημένος των ανθρώπων. Τα έργα του, δομημένα με τα πολύτιμα αποστάγματα της τεχνοτροπίας του κλασικισμού, κατέλαβαν από τη στιγμή της δημιουργίας τους μια ξεχωριστή θέση στη σκέψη και την καρδιά των φίλων της μουσικής.

Η τέλεια εφαρμογή των κανόνων, συνδυασμένη  με μοναδική ευρηματικότητα, η οποία υλοποιείται σε πανέμορφες μελωδίες, ευεργέτησαν τα έργα του Μότσαρτ με τη σπάνια ικανότητα να προκαλούν την άμεση τέρψη και του πιο ανυποψίαστου ακόμα ακροατή.

Η μουσική που εκπορεύτηκε από τη γόνιμη και αστείρευτη φαντασία του, έχει ημερομηνία γέννησης, δεν έχει όμως ημερομηνία θανάτου. Οι ποιητικές της προδιαγραφές, ο αυθορμητισμός του μουσικού λόγου και η αμεσότητα της λειτουργικότητάς του αποτελούν προικίσματα εκτίμησης και αποδοχής αλώβητα από το χρόνο.

Ο Μότσαρτ δεν υπήρξε καινοτόμος ούτε διεκδίκησε το χρίσμα του μουσικού οραματιστή. Ό,τι υπέγραψε όμως, το δωροδότησε με αρμονία ανυπέρβλητη και με τελειότητα μορφής και περιεχομένου, χαρίσματα αντάξια της μεγαλοφυΐας του. Ο μουσικός κόσμος θα ήταν ασφαλώς λιγότερο φωτεινός, λιγότερο πλούσιος χωρίς το δικό του, μικρό σε διάρκεια, μεγάλο όμως σε προσφορά, πέρασμα από τη γη.

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης) 

Σχόλια