Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Ντεμπισί - Σύριγξ

Απόσπασμα της χειρόγραφης παρτιτούρας από τη σύνθεση του Κλοντ Ντεμπισί "Σύριγξ".

Ο Λουί Φλερύ, ο Γάλλος φλαουτίστας, ενέπνευσε πολλούς συνθέτες που έγραψαν ειδικά γι΄αυτόν. Ο Ντεμπισί τον τίμησε με αυτό το έργο για σόλο φλάουτο, που γράφτηκε το 1912. Η υποδοχή του έργου υπήρξε θριαμβική.

Ο τίτλος αναφέρεται στον αρχαιοελληνικό αυλό του Πανός και ο Ντεμπισί ξαναχρησιμοποιεί τον ήχο του φλάουτου για να υποβάλλει έναν αρχαίο κόσμο μυθικών και φαύνων.


Σχόλια