Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Σοπέν - Βαλς, έργο 70

Την εποχή του Σοπέν, η σύνθεση ενός "βαλς κοντσέρτου" δεν ήταν καινούρια - συνθέτες όπως ο Μότσαρτ είχαν συμβάλει στη διαμόρφωση της συγκεκριμένης φόρμας. Ωστόσο, τα στοιχεία, τα οποία εισήγαγε ο Σοπέν ήταν καινούρια. Μετέτρεψε το βαλς σε ένα μουσικό είδος εξαίρετης λεπτότητας κι ευγένειας, όπου κυριαρχούσε το πιάνο. Ο συνθέτης ήταν ακόμη έφηβος όταν συνέθεσε το πρώτο του έργο με αυτή τη μορφή και συνέχισε να συνθέτει βαλς σχεδόν έως το τέλος της ζωής του.

Βαλς σε Σολ ύφεση Μείζονα, Έργο 70, αρ.1

Στο βαλς αυτό η μελωδία σφύζει από ζωντάνια. Στη συνέχεια παρουσιάζεται μια αργή ονειροπόλα μουσική ιδέα και ο ρυθμός αλλάζει απότομα. Η νέα όμως διάθεση δε διαρκεί για πολύ. Η πρώτη μελωδία επιστρέφει, τώρα πια σαν μια coda, ολοκληρώνοντας το έργο γαλήνια.



Βαλς σε Φα ελάσσονα, Έργο 70, αρ.2

Αν και το βαλς αυτό είναι ιδιαίτερα ζωηρό, η επικρατούσα διάθεση είναι μελαγχολική. Οι δύο μελωδίες πάνω στις οποίες βασίζεται το έργο είναι η πρώτη σε ελάσσονα τονικότητα και η δεύτερη σε μείζονα και ερμηνεύονται δύο φορές. Το βαλς ολοκληρώνεται ήρεμα σε μείζονα τονικότητα.



Βαλς σε Ρε ύφεση Μείζονα, Έργο 70, αρ.3

Σε αυτό το έργο του Σοπέν η εκφραστική μελωδία δεν παρουσιάζει ξαφνικές αντιθέσεις - ο ρυθμός παραμένει ίδιος και η δυναμική του έργου περιορίζεται. Αν και το συγκεκριμένο έργο δεν είναι εμφανώς ένα βαλς συνδεδεμένο άμεσα με την αίθουσα χορού, ο τρίσημος ρυθμός είναι μόνιμα παρών, χαλαρός και διακριτικός.




Σχόλια