Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Σοπέν - Βαλς, έργο 34 και έργο 42 και έργο posthume

Βαλς σε Λα ελάσσονα, Έργο 34, αρ.2

Το διάσημο Βαλς σε Λα ελάσσονα, γνωστό και ως Βαλς Μπριγιάν, είναι ένα συγκρατημένο έργο, όπου πρώτο το μπάσο ερμηνεύει την πλούσια εισαγωγική μελωδία του. Καθώς το έργο αναπτύσσεται, ένας πλούτος νέων ιδεών παρουσιάζεται σε μείζονα και ελάσσονα τονικότητα, έως ότου ολοκληρωθεί με την επανάληψη της εισαγωγικής μουσικής.



Βαλς σε Φα Μείζονα, Έργο 34, αρ.3

Αυτό το Βαλς του Σοπέν είναι γνωστό με το τρυφερό όνομα το Βαλς της Γάτας, ένα υποκοριστικό που προέρχεται από τα άλματα των επερείσεων (appoggiatura) του τρίτου μελωδικού θέματος. Η μελωδία αυτού του ιδιαίτερα ρυθμικού έργου αναπτύσσεται σχεδόν χωρίς παύση. Μόνο κατά τα τελευταία λίγα μέτρα διακόπτεται για λίγο η ροή, προτού μια σύντομη κόντα ολοκληρώσει το έργο.



Βαλς σε Λα ύφεση Μείζονα, Έργο 42

Η εισαγωγική τρίλια του Βαλς σε Λα ύφεση Μείζονα παρουσιάζει μια ζωηρή, συγκοπτόμενη μελωδία, που υπαινίσσεται την αίσθηση ενός διπλού χρόνου και δημιουργεί την εντύπωση ενός ρυθμικού νανουρίσματος. Το σύνθετο, γρήγορο πέρασμα αυτού του εκτεταμένου έργου απαιτεί ιδιαίτερη δεξιοτεχνία.




Βαλς αρ.14 σε Μι ελάσσονα, Έργο posth. (δημοσιευμένο μετά το θάνατο του συνθέτη)

Το Μεταθανάτιο Βαλς είναι ίσως το ομορφότερο, καθώς μεταβάλλεται από την ευγενική γαλήνη στην ακραία ανησυχία και διακοπτόμενο από δύο μελοδραματικά ξεσπάσματα καταλήγει σε ένα γρήγορο και θυελλώδες μέρος.





Σχόλια