Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Σοπέν - Σπουδή σε Ντο ελάσσονα, έργο 10, αρ.12, "Επαναστατική"

Πίνακας που απεικονίζει την καταστολή της εξέγερσης των Πολωνών από τους Ρώσους το 1830
Η "Επαναστατική" Σπουδή γράφτηκε αφού ο Σοπέν πληροφορήθηκε ότι η εξέγερση των Πολωνών του 1830 είχε συντριβεί από τα ρωσικά στρατεύματα.

Έχει ειπωθεί για τις Σπουδές του Σοπέν ότι "είναι τόσο απρόσιτες για το μουσικό χωρίς δεξιοτεχνία όσο είναι και για τον δεξιοτέχνη χωρίς μουσικότητα". Οπωσδήποτε η "Επαναστατική" Σπουδή ωθεί τον πιανίστα στα όριά του.

Αλλά η τεχνική πολυπλοκότητα δεν επισκιάζει ούτε για μια στιγμή τη μουσική πλημμυρίδα.
Πάνω από το ταραγμένο μέρος του αριστερού χεριού, το συναίσθημα και η μελωδία διασχίζουν την καταιγίδα σαν το απείθαρχο σκαρί στην κορφή του κύματος.

Ο Σοπέν σχεδίασε το κομμάτι αυτό ως άσκηση για πιάνο ή σπουδή για το αριστερό χέρι. Και οι 12 σπουδές του Έργου 10 είναι επηρεασμένες από τον βιολονίστα Νικολό Παγκανίνι και τον πιανίστα Φραντς Λιστ και αφιερώνονται στον τελευταίο.




Σχόλια