Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Μπιζέ - Κάρμεν Σουίτα Αρ. 1

Η όπερα Κάρμεν δεν είναι απλώς το αριστούργημα του Ζωρζ Μπιζέ, αλλά και μία από τις σημαντικότερες όπερες του 19ου αιώνα. Με τόπο δράσης την Ισπανία, αφηγείται την ιστορία μιας φλογερής νεαρής τσιγγάνας που ερωτεύεται έναν νέο στρατιώτη. Μόλις όμως αυτός εγκαταλείπει τα πάντα για χάρη της, εκείνη τον παρατά, με τραγικές συνέπειες. Η ενορχήστρωση της ορχηστρικής σουίτας δεν προδίδει τη συναρπαστική ατμόσφαιρα της αρχικής όπερας.

Η Σουίτα Αρ. 1 εκδόθηκε το 1882.

- Overture (Prelude)

Το Πρελούδιο της σουίτας αρχίζει με ένα θέμα που εισάγουν τα τσέλα στο φόντο της μαρμαρυγής των βιολιών πάνω και του πιτσικάτο των εγχόρδων κάτω. Έτσι υποβάλλεται άμεσα το κλίμα της ιστορίας - οι εντάσεις, το δράμα και τα πάθη της.


- Aragonaise

Το επόμενο μέρος, Aragonaise, είναι μια ηχητική σκηνή από τον ηλιόλουστο κόσμο της νότιας Ισπανίας, όπου τοποθετείται το δράμα. Τα χάλκινα πνευστά αποδίδουν το ζωηρό ρυθμό με έπαρση. Μόνο προς το τέλος η μουσική σκοτεινιάζει στιγμιαία, καθώς έγχορδα, κλαρινέτα και φαγκότα, υπαινίσσονται την επερχόμενη τραγωδία, προτού επιστρέψουν στον κυματιστό μαυριτανικό ρυθμό. 


- Intermezzo

To Intermezzo είναι μια αξέχαστη μελωδία μεγάλης ομορφιάς. Αρχίζει με ένα σόλο φλάουτου με συνοδεία άρπας. Πρώτα ενώνει τη φωνή του το κλαρινέτο κι έπειτα τα κόρνα και τα έγχορδα. Όλα προσθέτουν ζεστασιά και πλούτο, χωρίς να διαταράσσουν την απόλυτη ηρεμία του θαυμάσιου αυτού μέρους.


- Seguidilla

Ακολουθεί η Seguidilla, ένας παραδοσιακός ισπανικός χορός, όπου το φλάουτο εισάγει τη μελωδία κι έπειτα ερωτοτροπεί για λίγο με τα ξύλινα κια τα χάλκινα πνευστά, προτού η υπόλοιπη ορχήστρα ενώσει τη φωνή της στο διάσημο και αποπλανητικό χορό της Κάρμεν.


Les Dragons d' Alcala (Οι Δραγόνοι της Αλκάλα) 

Δραγόνοι της Αλκάλα ξεκινούν με τα φαγκότα, αλλά γρήγορα αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο το κλαρινέτο. Τμήματα του θέματος υιοθετούνται από τα ξύλινα πνευστά, αλλά ουσιαστικά αυτό το εμβατήριο είναι ένας πνευματώδης διάλογος ανάμεσα στο κλαρινέτο και τα φαγκότα.


- Les Toreadors (Οι ταυρομάχοι)

Ταυρομάχοι αρχίζουν με έναν τσιγγάνικο χορό όπου τα χάλκινα πνευστά και τα κύμβαλα παίζουν μείζονα ρόλο. Ο χορός παύει καθώς μια επαναλαμβανόμενη συγχορδία αναγγέλλει την είσοδο του ταυρομάχου. Εκπροσωπείται από μια τραχιά και αρενωπή μελωδία - ταιριαστή προς τον ήρωα της αρένας. Σύντομα όμως η μουσική επιστρέφει στη δίνη του τσιγγάνικου χορού, καθώς η Κάρμεν γοητεύει με τα θέλγητρά της τον τορεαντόρ.



Σχόλια