Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Μπετόβεν - Σονάτα για πιάνο αρ.14 σε Ντο# ελάσσονα, "Του Σεληνόφωτος", Έργο 27, αρ.2

Πίνακας με εικόνες της αντανάκλασης του σεληνόφωτος σε ήρεμα νερά
Οι επικλητικές μελωδίες και οι ρυθμοί της Σονάτας "Του Σεληνόφωτος" φέρνουν στη φαντασία ζωηρές εικόνες της αντανάκλασης του σεληνόφωτος σε ήρεμα νερά, καθώς και σύννεφα που προμηνύουν τη θύελλα και απειλούν το γαλήνιο σκηνικό.


Η ιδιοφυΐα του Μπετόβεν ως συνθέτη ακτινοβολεί μέσα από τα γνώριμα θέματα αυτής της πασίγνωστης σονάτας. Μεταφέρει σε ένα μόνο όργανο, ολόκληρη τη συναισθηματική δύναμη των συμφωνιών του.

Ο Μπετόβεν συνέθεσε τη σονάτα αυτή το 1801, προτού χάσει την ακοή του. Λέγεται ότι την αφιέρωσε στον πρώτο του έρωτα, την Κόμισσα Τζουλιέτα Γκουιτσάρντι και η εξέλιξη των αισθημάτων της, από τη γαλήνη στην ταραχή και την ένταση, ίσως αντανακλούν αυτή τη σχέση, η οποία τελείωσε όταν εκείνη παντρεύτηκε κάποιον άλλο.

Ο ίδιος ο Μπετόβεν δεν ονόμασε τη σονάτα "Σεληνόφως" - η περιγραφή αυτή προήλθε αργότερα από κάποιον Γερμανό ποιητή στον οποίο, το πρώτο μέρος του έργου θύμιζε σκηνές σεληνόφωτος στα ήρεμα νερά της Λίμνης της Λουκέρνης στην Ελβετία. Από εδώ προέρχεται άλλωστε, η οικουμενικά αποδεκτή σύγκριση της μουσικής με τη ρυτιδιασμένη επιφάνεια του νερού που την αναταράζει ξαφνικά μια ορμητική θύελλα.

Ασφαλώς, αυτό ανταποκρίνεται στο είδος της εικόνας που θα μπορούσε να έχει "ζωγραφίσει" ο Μπετόβεν με τη μουσική του.

Μέρη:

I. Adagio sostenuto

Το πρώτο μέροςAdagio sostenuto,  ξεκινά με το γνώριμο θέμα μιας ροής χωρίς ραφές "τριήχων", με ένα κανονικό ρυθμικό υπόστρωμα του μπάσου ή του αριστερού χεριού. Το αποτέλεσμα είναι εκείνο της ρυτιδιασμένης επιφάνειας του νερού με μια αίσθηση άμπωτης και παλίρροιας που υποβόσκει. Η γνώριμη μελωδία διαπερνά ολόκληρο το μέρος και εισάγει ένα αίσθημα σχεδόν εκστατικής γαλήνης.

II. Allegretto

Το δεύτερο μέρος, Allegretto, λύνει τα μάγια με τον ελαφρότερο και γρηγορότερο βηματισμό του. Η διάθεση παραμένει ήσυχη, αλλά ο τόνος είναι περισσότερο μετρημένος και τολμηρός. Σχεδόν στο τέλος του μέρους, η μουσική δυναμώνει και γίνεται πιο απειλητική σαν να προοιωνίζει ένα αιφνίδιο τέλος της γαλήνιας ατμόσφαιρας. Έπειτα ησυχάζει ξανά προοδευτικά, σαν να αναμένει το ανέφικτο.


III. Presto agitato

Στο τρίτο μέρος, Presto agitato, υπάρχει μια αστραπιαία μεταβολή του ρυθμού όπου η απειλή διαρρηγνύει την επιφάνεια και μουσικά ελευθερώνεται η κόλαση. Η μανία που εκτινάσσεται ανελέητα στα πλήκτρα, συμβολίζει τη βία της θύελλας πάνω στο ατάραχο μέχρι πρότινος νερό.
Ο ρυθμός καθησυχάζει μόνο για μια στιγμή, έπειτα ξανασυσσωρεύει ένταση για το τελικό ξέσπασμα πριν την απότομη κατάληξη. Το αποτέλεσμα είναι εκείνο της αποδέσμευσης μιας τρομερής ενέργειας που την ακολουθεί η εκτόνωση.





Σχόλια