Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Μπετόβεν - εισαγωγή

Μαρμάρινη προτομή του Μπετόβεν


Το έργο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν παραμένει από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι σήμερα ακλόνητο στην κορυφή της τέχνης των ήχων. Ουδείς τόλμησε να αμφισβητήσει την αξία των πονημάτων του.

Η μουσική του λατρεύτηκε και λατρεύεται ομοφώνως τόσο από τους εκλεκτούς όσο και από τους πληβείους του πνεύματος. Η μοναδικότητα αυτή του Γερμανού συνθέτη δεν είναι αναίτια. Ήταν αυτός που πρώτος αντιτάχθηκε στην αναγκαιότητα των κανόνων του κλασικισμού, ήταν αυτός που αντέστρεψε στη μουσική την ιεράρχηση της λογικής και του συναισθήματος.

Η μουσική του θρεμμένη με τις παρορμητικές τάσεις μιας φλογερής ιδιοσυγκρασίας πυροδότησε την αισθητική που έμελλε να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον 19ο αιώνα. Ο μουσικός ρομαντισμός είδε τη γέννησή του να εκκρίνεται από τη δική του αυτόματη γραφίδα.

Η μουσική του αποτελεί ένα ανεπανάληπτο ευτυχισμένο δοκίμιο πλασμένο από ένα δυστυχισμένο άνθρωπο. Στην απόγνωση την οποία του προκάλεσε το ανέφικτο των συναισθηματικών του επιθυμιών, προστέθηκε το ψυχικό άλγος από την επίγνωση της επερχόμενης ολοκληρωτικής κώφωσης.

Η αδυναμία του να ακούσει τους ήχους της φύσης, τους ήχους της ζωής, τους ήχους της δικής του μουσικής δεν τον εμπόδισε να συντάξει τα πολύτιμα έργα του με εξαίσιους μουσικούς στοχασμούς, των οποίων η προέλευση πρέπει να αναζητηθεί πέραν της ανθρώπινης φαντασίας. Δικαίως τον αποκάλεσαν "Τιτάνα της Μουσικής".

(Γιώργος Β.Μονεμβασίτης)



Σχόλια