Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Μέντελσον - Τραγούδι Χωρίς Λόγια


από το Βιβλίο 5, Έργο 62

Ο όρος "Τραγούδι Χωρίς Λόγια" εισήχθη από τον Μέντελσον για να περιγράψει ένα σόλο πιάνο που προσλαμβάνει μια μελωδία τραγουδιστική με συνοδεία μπάσο (αριστερό χέρι). Δημοσίευσε οκτώ βιβλία με τέτοια "Τραγούδια" σε μια περίοδο 13 χρόνων. Αυτό που παρουσιάζουμε εδώ προέρχεται από το Πέμπτο Βιβλίο το οποίο εκδόθηκε το 1843.

Ο Μέντελσον έγραψε συνολικά 48 συνθέσεις αυτού του είδους. Πρόκειται για οικείες μινιατούρες που γράφτηκαν για να παίζονται τα βράδια σε φιλικές συγκεντρώσεις.

Ο Μέντελσον έγραψε επίτηδες αυτές τις τραγουδιστικές μελωδίες χωρίς λόγια, επειδή θεωρούσε ότι τα λόγια θα περιόριζαν τον συναισθηματικό πλούτο που ήθελε να εκφράσει. Αυτό το σύντομο έργο, γραμμένο το 1842-4, είναι ένα σκοτεινό και επιβλητικό πένθιμο εμβατήριο. Τέλεια επεξεργασμένο και μετρημένο, μεταφέρει μια αίσθηση ευγενικής μελαγχολίας και όπως όλα σχεδόν αυτά τα κομμάτια, είναι ανεπιτήδευτο και ειλικρινές.


Σχόλια