Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Ρίμσκι-Κόρσακοφ - Το Πέταγμα της Μέλισσας

Το σύντομο αυτό έργο του Ρίμσκι-Κόρσακοφ γράφτηκε αρχικά ως εμβόλιμο για την όπερα η Ιστορία του Τσάρου Σαλτάν. Η όπερα παρουσιάστηκε πρώτη φορά στη Μόσχα το 1900 με λιμπρέτο βασισμένο σε μια ιστορία του μεγάλου Ρώσου ποιητή Πούσκιν. Αυτό το εμβόλιμο συνοδεύει μια σκηνή που ο κύριος χαρακτήρας - ένας πρίγκιπας - μεταμορφώνεται σε αγριομέλισσα.

Η ασυνήθιστη φύση και οι καθαρές περιγραφικές ιδιότητες του έργου ενθάρρυναν κι άλλους μουσικούς να κάνουν δικές τους διασκευές, συνήθως για σόλο όργανο. Η δημοτικότητα αυτού του κομματιού βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την υπόλοιπη, σχεδόν ξεχασμένη, μουσική της όπερας.

Μια γρήγορη κατιούσα κλίμακα στο πιάνο αρχίζει αυτήν την τέλεια μινιατούρα - πορτρέτο (στη διασκευή για το πιάνο). Τα εναρκτήρια μέτρα του έργου δε χρησιμεύουν μόνο ως εισαγωγή, αλλά θέτουν και το σκηνικό - ακούμε τις προσπάθειες του πιάνου να μιμηθεί το βόμβο.

Από αυτό το σημείο το πιάνο ζωγραφίζει μια ζωηρή εικόνα του εντόμου που το πέταγμά του θυμίζει, όσο κανένα άλλο, τις μέρες του καλοκαιριού.



Στην ορχηστρική εκδοχή, καθώς το έργο εξελίσσεται, η μελωδία αναδύεται και βυθίζεται κι επιστρέφει στον εαυτό της, μεγαλώνει σε ένταση καθώς κινείται στα ανώτερα όρια του φάσματος των εγχόρδων. Τελικά, η μελωδία σκαρφαλώνει στην κλίμακα, προτού βυθιστεί σε μια απαλή καταληκτική πιτσικάτο συγχορδία.




Σχόλια