Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Γκέρσουιν - Ένας Αμερικανός στο Παρίσι

Στη δεκαετία του 1920, το Παρίσι ασκούσε μεγάλη γοητεία σε πολλούς Αμερικανούς, ιδιαίτερα σε συγγραφείς, καλλιτέχνες και μουσικούς. Ο Γκέρσουιν και ο συνάδελφός του συνθέτης τραγουδιών Κόλ Πόρτερ, δεν απέφυγαν τη γοητεία του. Ο τελευταίος έγραψε αρκετά τραγούδια που εξυμνούσαν την πόλη, ενώ ο Γκέρσουιν, έγραψε για το Παρίσι το πιο φιλόδοξο ορχηστρικό του έργο - Ένας Αμερικανός στο Παρίσι.

Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης το 1928, με διευθυντή το διάσημο Ουόλτερ Ντάμρος.

Είκοσι χρόνια αργότερα το έργο ενέπνευσε μια μεγάλη μουσικοχορευτική κινηματογραφική ταινία, με πρωταγωνιστή τον Τζιν Κέλι.

Το έργο αυτό είναι ένα «συμφωνικό ποίημα», που ανακαλεί εικόνες και ήχους από το Παρίσι, σύμφωνα με τα προσωπικά βιώματα του Γκέρσουιν.

Μια μικρή ζωηρή μελωδία που παίζουν τα βιολιά, με λεπτές αρμονίες στο υπόστρωμα, συστήνει τον Αμερικανό επισκέπτη. Ο διαπεραστικοί ήχος από τις παλιές κόρνες των Παριζιάνων ταξί, εντείνει την αίσθηση του θορύβου των λεωφόρων. Ένα ήσυχο, στοχαστικό τμήμα, με λεπτότερες αρμονίες στα ξύλινα πνευστά και στα έγχορδα, επικαλείται μια αίσθηση της πόλης, ίσως μια νύχτα κάτω από τον έναστρο ουρανό.

Η μουσική ξαναβρίσκει το ρυθμό, προτού ο Γκέρσουιν εισάγει μια ακόμη από τις απολαυστικές μελωδίες του. Ένα ευγενικό ρυθμικό σχήμα, παίζεται πρώτα από μια σόλο τρομπέτα, σε ένα προφανές μπλουζ ύφος.

Μια νέα, ξένοιαστη μελωδία που επίσης παίζεται από σόλο τρομπέτα, οδηγεί τελικά τη μουσική πίσω στο ζωηρό εναρκτήριο θέμα κι έπειτα στην εμφαντική κατάληξη της «θλιμμένης νότας».



Σχόλια