Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Μπετόβεν - Κοντσέρτο για Πιάνο Αρ. 5 σε Μι ύφεση Μείζονα "Αυτοκρατορικό", Έργο 73

Το Αυτοκρατορικό Κοντσέρτο, γραμμένο το 1809, είναι το τελευταίο έργο του Μπετόβεν σε αυτό το είδος - και αναμφίβολα το πιο δημοφιλές. Είναι αφιερωμένο στον Αρχιδούκα Ροδόλφο της Αυστρίας, μαθητή και προστάτη του Μπετόβεν.

Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε στη Λειψία στις 28 Νοεμβρίου του 1811. Στην πρώτη βιεννέζικη εκτέλεση του κοντσέρτου, ο συνθέτης, πιανίστας και άλλοτε μαθητής του Μπετόβεν Καρλ Τσέρνι, ήταν ο σολίστ. 

Η ονομασία "Αυτοκρατορικό" δόθηκε στο έργο από έναν άγνωστο εκδότη και απηχεί τη μεγαλοπρέπεια της μουσικής.

Μέρη:

I. Allegro

To πρώτος μέρος, Allegro, περιλαμβάνει ένα μουσικό διάλογο της ορχήστρας με το πιάνο. Η ορχήστρα παίζει δυνατά ηχηρές συγχορδίες, ενώ το πιάνο επεξεργάζεται μεγαλοπρεπείς απαντήσεις. Η ορχήστρα συνεχίζει τη μακριά εισαγωγή μόνη, εισάγοντας τα δύο κύρια θέματα. Η πρώτη μελωδία που παίζεται από τα βιολιά, είναι σθεναρή και κατηγορηματική. Το δεύτερο θέμα αποτελούμενο από μια σύντομη σειρά από ασύνδετες νότες, εισάγεται επίσης από τα βιολιά. Τα κόρνα ακολουθούν με μια απαλή παραλλαγή αυτής της μελωδίας. Τότε εμφανίζεται ο σολίστ και συνενώνει τα θέματα. Όλο το υλικό επανέρχεται με μεγαλειώδη αποτελέσματα.


ΙΙ. Adagio un poco mosso

Το δεύτερο μέρος, Adagio un poco mosso, χτίζεται γύρω από μια υμνητική μελωδία, που αναγγέλλεται αρχικά από τα βιολιά. Ο Μπετόβεν απαλύνει τον ήχο των βιολιών με "σουρντίνα". Το πιάνο απαλύνει το θέμα με ένα ελεύθερο, ευγενικό και συγκινητικό τρόπο. Αργότερα ο σολίστ επαναλαμβάνει τη μελωδία με τη συνοδεία μιας συγχορδίας πιτσικάτο των εγχόρδων. Προς το τέλος του μέρους, η ορχήστρα ανακτά τον έλεγχο της μελωδίας, ενώ το πιάνο τη διακοσμεί και τη διανθίζει.


ΙΙΙ. Rondo: Allegro

Στο τρίτο μέρος, Rondo: Allegro, το πιάνο που παίζει μόνο με μια συγχορδία των κόρνων, εισάγει το δραστήριο φινάλε. Αργότερα, διατηρώντας την ελαφριά παιχνιδιάρικη διάθεση του μέρους, ο Μπετόβεν εισάγει λίγα μέτρα ενός δημοφιλούς δημοτικού τραγουδιού. Το πιάνο είναι σταθερά στο προσκήνιο σε όλη τη διάρκεια του μέρους, επιδιδόμενο σε μια πληθώρα δεξιοτεχνιών που οδηγούν το έργο σε μια δυναμική κατάληξη.



Σχόλια