Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Σοπέν - Βαλς, Έργο 64

Ο Σοπέν δεν ήταν ο πρώτος συνθέτης που έγραψε βαλς για πιάνο, η προσέγγισή του όμως ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπη. Πολλοί συνθέτες είχαν γράψει παρόμοια έργα, τα βαλς του Σοπέν όμως δεν ήταν απλοί χορευτικοί σκοποί και δεν προορίζονταν βέβαια για χορό.

Από τα είκοσι περίπου βαλς που συνέθεσε ο Σοπέν, μόνο τα μισά εκδόθηκαν όσο ζούσε. Τα υπόλοιπα εκδόθηκαν μετά το θάνατό του - πολλά μάλιστα σε ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση.

Βαλς του Ενός Λεπτού, Έργο 64, αρ.1

Το Βαλς του Ενός Λεπτού φανερώνει σημαντική τεχνική τόλμη. Το έργο αυτό προοριζόταν να διαρκεί ένα περίπου λεπτό, παρόλο που δεν είναι γνωστό αν κάποιος πιανίστας εκτός από τον ίδιο το Σοπέν, πέτυχε ποτέ αυτόν τον άθλο.



Βαλς Αρ.7 σε Ντο δίεση ελάσσονα, Έργο 64, αρ.2

Το βαλς αυτό είναι ασυνήθιστα εκφραστικό αντλώντας μεγάλο μέρος της επίδρασής του από την αλληλεπίδραση των διαφορετικών ρυθμικών μοτίβων. Περιλαμβάνει άλλωστε μια μελωδία εξαιρετικής ομορφιάς και συναισθήματος.



Βαλς σε Λα ύφεση Μείζονα, Έργο 64, αρ.3

Αυτό το βαλς είναι απλό και σύντομο και ο χρόνος στο σύνολό του είναι χαλαρός. Εδώ ο Σοπέν έχει επιλέξει μια καθαρή τριμερή δομή. Το απαλό κεντρικό τμήμα παρουσιάζει ένα σύντομο πέρασμα με τρίλιες, όπου η μουσική μετατονίζεται. Το ασυνήθιστο στοιχείο εδώ είναι πως η μελωδία ερμηνεύεται από το χαμηλότονο τμήμα του οργάνου.



Σχόλια