Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ - εισαγωγή


Σπούδασε μουσική με τη γερμανική σχολαστικότητα, αφομοίωσε επί τόπου τα κυριαρχικά χαρακτηριστικά της ιταλικής όπερας, λοξοκοιτώντας ταυτοχρόνως τη μουσική που καρποφορούσε στις γαλλικές αυλές και εφάρμοσε τις μάλλον ετερόκλητες εμπειρίες του στην Αγγλία, χώρα που τον φιλοξένησε σαν παιδί της, εμπλουτίζοντάς τες με τη σαφήνεια και την ευλυγισία του μελωδισμού που κατέλλειπε ο Χένρι Πέρσελ. Δικαίως λοιπόν ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ θεωρείται ο πλέον διεθνής από τους συνθέτες της εποχής του.

Ο ακάματος αυτός υπηρέτης της τέχνης των ήχων διέπρεψε σε κάθε τομέα μουσικής με τον οποίο ασχολήθηκε. Και αν στην όπερα - συνέθεσε σαράντα λυρικά δράματα - συνάντησε στο διάβα του ικανούς ανταγωνιστές, στο ορατόριο - ξεπέρασε τα τριάντα η παραγωγή του - ήταν πραγματικά ασυναγώνιστος.

Διέβλεψε εγκαίρως τη μεταστροφή του ενδιαφέροντος του αγγλικού ακροατηρίου προς τα θρησκευτικά δραματικά μουσικά έργα και πρώτος αυτός τους χάρισε μιαν απρόσμενη δημοτικότητα απαλλάσσοντάς τα μάλιστα από την αυστηρότητα του χρέους.

Λάτρης του ωραίου και του μεγαλόπρεπου κόσμησε τα έργα του με φωτεινά και κομψά συμπλέγματα ήχων, επιτυγχάνοντας τις απόλυτες ισορροπίες ανάμεσα στα συχνά πολυάριθμα οργανικά και φωνητικά σύνολα τα οποία επιζητούσε και επέβαλλε δια της γραφής του.

Η θαυμαστή και εκτεταμένη χρήση του χορωδιακού στοιχείου στα έργα του καθώς και η άρνηση της θεοσοφικής συμβατικότητας, τον αναδεικνύουν ως τον πλέον θρησκευτικό των κοσμικών συνθετών και τον πλέον κοσμικό των θρησκευτικών.

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)



Σχόλια