Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Λιστ- Όνειρο Αγάπης (Liebestraum) αρ.3 σε Λα ύφεση Μείζονα

Ο Λιστ συνέθεσε τρία τραγούδια με τον τίτλο Liebestraume (Όνειρα Αγάπης). Τα μετέγραψε για πιάνο το 1850 χαρακτηρίζοντάς τα τότε "νυχτερινά", κατά τον τρόπο και το ύφος του Σοπέν. Αυτό το τρίτο Liebestraume είναι μια από τις πιο αγαπημένες ρομαντικές συνθέσεις για σόλο πιάνο.

Αυτή η διάσημη πιανιστική σύνθεση αρχίζει με μια ρέουσα μελωδία που παίζεται πάνω στο υπόστρωμα ενός κελαρυστού συνοδευτικού αρπίσματος του αριστερού χεριού. Μετά από μια επανάληψη, η μελωδία οδηγείται σε μια πιο ένθερμη κλιμάκωση και ακολουθεί ένα μέρος με θαυμάσια ροή.

Η αρχική μελωδία επανεμφανίζεται και οι τελευταίες φευγαλέες νότες της υποβάλλουν τη στοργική μνήμη ενός υπέροχου ονείρου.


Σχόλια