Τζοακίνο Ροσσίνι - Γεγονότα σε ημερομηνίες

Το εξωτερικό της Λα Σκάλα, της περίφημης όπερας του Μιλάνου, όπου παρουσιάστηκαν πολλές όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι. 1792  Ο Τζοακίνο Ροσσίνι γεννιέται στις 29 Φεβρουαρίου στο Πέζαρο, Ιταλία. 1804  Συνθέτει τις  Έξι Σονάτες Εγχόρδων. 1806  Γράφεται στη Μουσική Σχολή της Μπολόνια, γράφει την πρώτη του όπερα,  Δημήτριος και Πολύβιος. 1810  Γράφει αρκετές επιτυχημένες κωμικές όπερες:  Το Συμβόλαιο του Γάμου ,  Η Παράξενη Παρεξήγηση  και άλλες. 1813  Πρεμιέρα του πρώτου σοβαρού αριστουργήματός του,  Tancredi , στο θέατρο La Fenice της Βενετίας. 1815  Μετακομίζει στη Νάπολη, αρχίζει να συνθέτει την όπερα  Ο Κουρέας της Σεβίλλης , γνωρίζει την Ιζαμπέλα Κολμπράν. 1822  Παντρεύεται την Ιζαμπέλα Κολμπράν, εγκαταλείπει την Ιταλία και φεύγει στο Παρίσι και στην Αγγλία. 1824  Επιστρέφει και εγκαθίσταται στο Παρίσι. 1829  Συνθέτει τον  Γουλιέλμο Τέλο , αποφασίζει να μην ξαναγράψει όπερα. 1837  Συζεί με την Ολυμπία Πελισιέ, υποφέρει από την αρρώστια. 1846  Παντρεύεται την Ολυμπία Πελισιέ. 1857  Αρχ

Πίκολο (Piccolo)


Αν ακούσετε οποιαδήποτε σύνθεση για μεγάλη ορχήστρα του 19ου ή του 20ου αιώνα, είναι βέβαιο ότι θα διακρίνετε τον ήχο του πίκολο. Αυτό το μικρό όργανο διαθέτει τον υψηλότερο τόνο στην ορχήστρα. Έχει έναν οξύ και διαπεραστικό ήχο, που του επιτρέπει να υπερβαίνει τον ήχο όλων των άλλων οργάνων. Γι΄αυτό οι συνθέτες χρησιμοποιούν το πίκολο συνήθως για να τονίσουν σημαντικές κλιμακώσεις στη μουσική.

Ως μελωδικό όργανο από μόνο του, χρησιμοποιείται σπανιότερα - ο υψηλός του τόνος δεν είναι προφανώς και ο πιο χαλαρωτικός ήχος.

Παρόλα αυτά, σε ιδιαίτερα δυνατές και δραματικές στιγμές, το πίκολο προσθέτει μια συναρπαστική και δυναμική αιχμή στο ορχηστρικό χρώμα.

Το πίκολο είναι, στην πραγματικότητα, μια μινιατούρα στο μισό ακριβώς μέγεθος, του μεγαλύτερου συγγενή του, του φλάουτου (στα ιταλικά "piccolo" σημαίνει μικρό). Μπορεί επίσης να κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από ασήμι ή χρυσό.

Στην ορχήστρα συνήθως το πίκολο ζευγαρώνει με το φλάουτο - πολύ υψηλότερα βέβαια και μόνο σε ειδικές στιγμές.

Επειδή η δακτυλοθεσία είναι ίδια και στα δύο όργανα, είναι συνηθισμένη η χρήση τους από τον ίδιο ερμηνευτή. Μερικές φορές ο συνθέτης αξιώνει από τον ερμηνευτή να τα εναλλάσσει στη διάρκεια της συναυλίας.

Πώς λειτουργεί το πίκολο

Τα πρώτα μέλη της οικογένειας των αυλών αποτελούνταν από έναν ξύλινο κύλινδρο με μια σειρά οπών για τα δάχτυλα. Για να αποφεύγονται οι άβολες θέσεις των δακτύλων, οι οπές δεν ήταν δυνατόν να ανοιχτούν πάντα στο κατάλληλο σημείο ώστε να είναι ακριβής ο τόνος.

Λύση στο πρόβλημα έδωσαν τα "κλειδιά" που προσαρμόστηκαν στο όργανο, παρέχοντας τη δυνατότητα σε ένα μοχλό στο ένα άκρο του σωλήνα να αποκαλύπτει μια οπή, στο άλλο.

Ο Γερμανός οργανοποιός Τέομπαλντ Μπεμ, προσάρμοσε το δικό του σύστημα κλειδιών στο φλάουτο κι αργότερα στο πίκολο. Αυτό το σύστημα δε βελτίωσε απλώς το συντονισμό του οργάνου, αλλά ενσωμάτωσε έναν ευκολότερο χειρισμό των κλειδιών, που επιτρέπει στον εκτελεστή μια πρωτοφανή άνεση.


Σχόλια