Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Ave Maria (Άβε Μαρία)


Προσευχή στην Παρθένο, που αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο μέρος προέρχεται από το Ευαγγέλιο (Λουκάς 1,28 και 42) και το δεύτερο μέρος προστέθηκε μόνο κατά τον ΙΓ΄αιώνα (στο τέλος από τη "Σάντα Μαρία"). Για αυτόν το λόγο, ολόκληρο το κείμενο μελοποιείται μόνο σε σχετικά όψιμη εποχή. Κυρίως οι μεγάλοι συνθέτες πολυφωνικής μουσικής του ΙΣΤ' αιώνα (Ζ.Ντεπρέ, Ο.ντιΛάσο, Π.Λ.ντα Παλεστρίνα, Ζ.Αρκαντέλτ, Κ.Μοντεβέρντι και άλλοι) μαγεύτηκαν από αυτή την προσευχή, από την οποία μας πρόσφεραν θαυμάσια δείγματα.

Η προσευχή ξαναγύρισε στο αποκορύφωμα της δόξας της το 1800, όταν ο Φ.Σούμπερτ μελοποίησε μια προσευχή Άβε Μαρία



Ενδιαφέρουσα επίσης είναι η 'Αβε Μαρία του Γκουνό, που μελοποιήθηκε πάνω στην αρμονική βάση ενός πρελούντιου του Γ.Σ.Μπαχ.


Σχόλια