Η βιόλα

Η βιόλα μερικές φορές θεωρείται ο φτωχός συγγενής της οικογένειας των εγχόρδων, χωρίς αυτό να μας εκπλήσσει ιδιαίτερα: το κοντραμπάσο έχει τη θέση του παππού της ορχήστρας, το βιολί την οδηγεί και το τσέλο χρησιμοποιείται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους εξαιτίας του όμορφου, μειλίχιου τόνου του. Αλλά η βιόλα, θαμμένη μέσα στα έγχορδα έχει σπανίως την ευκαιρία να λάμψει ως σόλο όργανο. Η βιόλα είναι μόνο κατά το ένα έβδομο μεγαλύτερη από το βιολί. Εκτός από το μεγαλύτερο μέγεθος της είναι εντελώς όμοια με αυτό. Το δοξάρι της βιόλας είναι κι αυτό λίγο μεγαλύτερο από του βιολιού. Οι χορδές της βιόλας ξεκινούν από Ντο που είναι μία οκτάβα χαμηλότερα από το μέσο Ντο και κουρδίζονται σε διαστήματα πέμπτης (Ντο, Σολ, Ρε και Λα). Οι ανοικτές χορδές αναπαράγουν ακριβώς την έκταση του τσέλου αλλά μία οκτάβα ψηλότερα. Το όνομα «βιόλα» χρησιμοποιήθηκε αρχικά για την βιόλα ντα γκάμπα, ένα όργανο που κρατιόταν ανάμεσα στα πόδια. Αλλά ήταν η βιόλα ντα μπράτσο ο αληθινός πρόγονος του βιολιού και της

Anglaise (αγγλέζ)

Στα γαλλικά σημαίνει "αγγλικός". Μουσικός όρος που χαρακτηρίζει μερικούς χορούς αγγλικής προέλευσης, που γνώρισαν μεγάλη φήμη στην Ευρώπη κατά τους 17ο και 18ο αιώνες.

Με έντονη ρυθμική ανάπτυξη και με ζυγό ή μονό ρυθμό, οι χοροί anglaise απαιτούσαν από τους χορευτές διάταξη σε σχήμα αλυσίδας.


Στον 18ο αιώνα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε σποραδικά στην καθαρά ενόργανη μουσική και μπήκε στη σουίτα (Γ.Σ.Μπαχ, Τρίτη γαλλική σουίτα).



Σχόλια